غزل شمارهٔ ۱۴

محتسب گوید که بشکن ساغر و پیمانه را

غالبا دیوانه می داند من فرزانه را

بشکنم صد عهد و پیمان نشکنم پیمانه را

این قدر تمییز هست آخر من دیوانه را

گو چو بنیادم می و معشوق ویران کرده اند

کرده ام وقف می و معشوق این ویرانه را

ما ز بیرون خمستان فلک می می خوریم

گو بر اندازید بنیاد خم و خمخانه را

ما ز جام ساقی مستیم کز شوق لبش

در میان دل بود چون ساغر و پیمانه را

عقل را با آشنایان درش بیگانگی است

ساقیا در مجلس ما ره مده بیگانه را

جام دردی ده به من وز من بجام می ستان

این روان روشن و جامی بده جانانه را

سر چنان گرم است شمع مجلس ما را ز می

کز سر گرمی بخواهد سوختن پروانه را

راستی هرگز نخواهد گفت سلمان ترک می

ناصحا افسون مدم واعظ مخوان افسانه را