غزل شمارهٔ ۱۸

من کیستم تا باشدم سودای دیدار شما

اینم نه بس کاید به من بویی ز گلزار شما

چشمم که هر دم می کند غسلی به خوناب جگر

با این طهارت نیستم زیبای دیدار شما

سیم سیاه قلب اگر هرگز نپالودی مژه

کی نقد اشک ما روان گشتی به بازار شما

ای هر سر موی تو را سرمایه هستی بها

با آن که من خود نیستم هستم خریدار شما

باری است سر بر دوش من خواهد فکند این بار من

باری چو باری می کشیم بر دوش هم بار شما

با آنکه مویی شد تنم از جور هجران و ستم

حاشا که من مویی کنم تقصیر در کار شما

دل با عذار ساده ات جمعیتی دارد ولی

تشویش سلمان می دهد هندوی طرار شما