غزل شمارهٔ ۳۷

ترکم عرب مثال چنگ بر عذار بست

مردانه روی بست و دل عاشقان شکست

ای صبر چون رکاب زمانی بدار پای

کان شهسوار ترک عنان می برد ز دست

آنکس که گشت کشته ز سودای چشم تو

خیزد صباح روز قیامت ز خاک مست

هر کس که در کشاکش عشق توام بدید

از صحبت کمان قد من چو تیر جست

رحمت بر آب دیده که چند آنچه راندمش

دستم ز آستین و ز دامن نمی گسست

با آنک در میان تو دل بست عالمی

کس زان میان به غیر کمر طرف بر نبست

دارم سری و از تو مرا سر دریغ نیست

پیش تو می نهم من درویش هر چه هست

ما بی خودیم و مدعیانند بی خبر

زان می که داده است به ما ساقی الست

در طیره ام ز طره که گستاخ در رخت

بنشست و راستی به همه روی کج نشست

صوفی رفیق زمره اصحاب رهروست

سلمان ندیم مجلس رندان می پرست