غزل شمارهٔ ۳۸

من خراباتیم و باده پرست

در خرابات مغان عاشق و مست

گوش بر زمزمه قول بلی

هوش غارت زده جام الست

می کشندم چون سبو دوش به دوش

می دهندم چو قدح دست به دست

دیدی آن توبه سنگین مرا

که به یک شیشه می چون بشکست

رندی و عاشقی و قلاشی

هیچ شک نیست که در ما همه هست

ما همان خاک در مصطبه ایم

معنی و صورت ما عالی و پست

آن زمان نیز که گردیم غبار

بر در میکده خواهیم نشست

همه ذرات جهان می بینیم

به هوایت شده خورشید پرست

بود در بند تعلق سلمان

به کمند تو در افتاد و برست

ذره ای بود و به خورشید رسید

قطره ای بود و به دریا پیوست