غزل شمارهٔ ۴۳

تا بر نخیزی از سر دنیا و هر چه هست

با یار خویشتن نتوانی دمی نشست

امشب چه فتنه بود که انگیخت چشم او

کاهل صلاح و گوشه نشینان شدند مست

عاشق ندید در حرم دل جمال یار

بر غیر یار تا در اندیشه در نبست

صوفی به رقص بر سر کوی بکوفت پای

عارف ز ذوق بر همه عالم فشاند دست

ساقی قدح به مردم هشیار ده که من

دارم هنوز نشوه ای از ساغر الست

این مطربان راهزن امشب ز صوفیان

خواهند برد خرقه و دستار و هر چه هست

من جان کجا برم ز کمندش که باد صبح

جانها بداد تا ز سر زلف او بجست

صیدی که در کمند تو روزی اسیر شد

ز اندیشه خلاص همه عمر باز رست

اصنام اگر به روی تو ماننده اند نیست

فرقی میان مذهب اسلام و بت پرست

خواهی که سربلند شوی از هوای او

سلمان چو خاک در قدم یار گرد پست