غزل شمارهٔ ۶۱

تا در سرم ز زلف تو سودا فتاده است

کارم ز دست رفته و در پا فتاده است

بی اتفاق صحبت و بی اختیار هجر

مشکل حکایتی است که ما را فتاده است

چون شمع می گدازم و روشن نمی شود

کین خود چه آتشی است که در ما فتاده است

گر افتدت هوس که بپرسی دل مرا

در زلف خود بجو که هم آنجا فتاده است