غزل شمارهٔ ۶۷

مشنو که مرا از درت اندیشه دوری است

اندیشه اگر هست ز هجران نه ضروری است

دور از تو سرش باد ز تن دور به شمشیر

آن را که به شمشیر ز کویت سر دوری است

ما یار نخواهیم گرفتن به دو عالم

غیر از تو تو آن گیر که عالم همه حوری است

با آتش عشق تو کجا جای قرار است

با این دل دیوانه کرا برگ صبوری است

بلبل ز صبا عشق بیاموز که عمری

جان داده و خشنود به بوی از گل سوری است