غزل شمارهٔ ۹۸

چند گویم در فراقت کآبم از سر گذشت

شد به پایان عمر و پایانی ندارد سرگذشت

چون نویسم کز فراقت بر سر کلکم چه رفت

باز سودایت چو بر طومار و بر دفتر گذشت

جانم آمد بر لب و کشتیش بر خشک اوفتاد

آه من تا بحر نیلی رفت و زان برتر گذشت

هر خدنگی کآمد از مشکین کمان ابروت

در دل مسکین من پیمان بماند و سرگذشت

ناوکی کز دست شستت جست آمد بر دلم

از نسیم نوبهاری بر دلم خوشتر گذشت

در دو عالم مقصد و مقصود جان عاشقان

نیست جز خاک درت چون می توان زآن در گذشت

خاک بر سر می کنم چون باد و می گریم چو ابر

گرچه ابرت از فراز بام و باد از در گذشت

شمع را در گیر امشب تا بگوید روشنت

کز خیالت دوش سلمان را چه ها بر سر گذشت