غزل شمارهٔ ۲۳۹

سالک راه تو را با مالک رضوان چه کار

عابدان قبله را با کفر و با ایمان چه کار

طالب درمان نه مرد کار درد عاشقی است

دردمندان غمت را با غم درمان چه کار

صحبت گل را و دل را هر دو عالم واسطه

وصل جانانست ورنی جسم را با جان چه کار

چون زلیخای هوایت دامن جانم گرفت

یوسف جان مرا در بند و در زندان چه کار

عقل می گوید که این راهی است بی پایان مرو

گو برو عقلا تو را با بی سرو سامان چه کار

جان سپر کردیم و می جوییم زخمش را به جان

هر که او را نیست این قوت درین میدان چه کار

مدعی را از جمالش نیست خطی کان چمن

عندلیبان راست زاغان را در آن بستان چه کار

کار من عشق است و مذهب عاشقی و هر کسی

مذهبی دارد تو را با مذهب سلمان چه کار