غزل شمارهٔ ۲۶۹

ای بهم برزده زلف تو سراسر کارم

من چو موی توام آشفته فرو نگذارم

کرده ام نرم به فرمان تو گردن چون شمع

چه کنم من که به فرمان تو سر در نارم

گرچه در راه تو چون خاک رهم رفته به باد

تو مپندار کزین راه غباری دارم

نظری کن به من آخر که چو چشم خوش تو

مدتی شد که به هم برزده ای بنیادم

مشفقی بر سر من نیست که بر آتش من

زند آبی به جز از دیده مردم دارم

نیست جز صبح مرا یک متنفس همدم

کز سر مهر کند یک نفسی در کارم

شعله آتش من سوخت جهانی و هنوز

دم من می دهی و می نهی ای گل خارم

خام طبعان طبع توبه مدارید زمن

زان که من سوخته خام خم خمارم

هست سودای ورع در سر سلمان لیکن

حلقه زلف بتان می شکند بازارم