غزل شمارهٔ ۲۹۳

همیشه نرگس مست تو را بیمار می بینم

ولی در عین بیماریش مردم دار می بینم

جهان می گردد از سودا سیه بر چشم من هر دم

که چشم نازنینت را چنان بیمار می بینم

ز شربتخانه لطفت دوایی ده که با دردت

دل سست ضعیفم را قوی افکار می بینم

ز باد ار می وزد بر من نسیم دوست می یابم

به آب ار می رسم در وی خیال یار می بینم

نشان طاق ابروی تو را پیوسته می پرسم

خیال سرو بالای تو را بسیار می بینم

ز باغ حسن خود بر خور که من در سایه سروت

جهانی را ز باغ عمر برخوردار می بینم

رخت آیینه حسن است و حسنت صورت و معنی

من این صورت که می بینم در آن رخسار می بینم

حدیث سوزناک دل از آن با شمع می گویم

که بر بالین خود او را به شب بیدار می بینم

درون روشن سلمان که هست آیینه عشقت

بحمدالله که این آیینه بی زنگار می بینم