غزل شمارهٔ ۳۱۵

سر کویش هوس داری خرد را پشت پایی زن

در این اندیشه یک رو شو دو عالم را قفایی زن

طریق عشق می ورزی خرد را الوداعی گو

بساط قرب می خواهی بلا را مرحبایی زن

چو آراید غمش خوانی که باید خورد خون آنجا

دلا تنها مخور خون را به زیر لب صلایی زن

ز بازار خرد سودی نخواهی دید جز سودا

به کوی عاشقی در شو در عزلت سرایی زن

صبوح می پرستان است هین ساقی شرابی ده

سماع بینوایان است هان مطرب نوایی زن

مرا تیر تو سخت آید که بر بیگانگان آید

چو زخمی می زنی باری بیا بر آشنایی زن

غمش دریای بی پایان و ما را دستگیری نه

گذشت آب از سرت سلمان چه پایی دست و پایی زن