غزل شمارهٔ ۳۴۰

دلا من قدر وصل او ندانستم تو می دانی

کنون دانستم و سودی نمی دارد پشیمانی

شب وصل تو شد روزی و قدرش من ندانستم

به دشواری توان دانست قدر روز آسانی

به بادی ناگه از رویت فتادم دور چون مویت

به سر می آورم دور از تو عمری در پریشانی

به آب دیده هر ساعت نویسم نامه ای لیکن

تو حال ما نمی پرسی و نقش ما نمی خوانی

حدیث کار و بار دل چه گویم بارها گوید

که بد حال است تو حال دل من نیک می دانی

سر خود را نمی دانم سزای خاک درگاهت

ولیکن کرده ام حاصل من این منصب به پیشانی

الا ای بخت کی باشد که باز آن سرو رعنا را

به دست آری بناز اندر کنار ماش بنشانی

صبا چون نیست امکان تصرف در سر کویش

نگر تا حلقه ی اقبال ناممکن نجنبانی

چو زلف او مرا جانی است سودایی ز من بستان

به شرط آن که چون پیشش رسی در پایش افشانی

برو در یک نفس بازا که یک دم ماند سلمان را

نخواهی یافتن بازش دمی گر دیرتر مانی