غزل شمارهٔ ۳۵۰

خنک صبا که ز زلفش خلاص یافت بچستی

صبا فدای تو بادم برو که نیک بجستی

غلام قامت آن لعبتم که سرو سهی را

شکست قد بلندش به راستی و درستی

بیا و عهد ز سر گیر ای نگار اگر چه

هزار عهد ببستی چو زلف و باز شکستی

ز زلف و چشم تو من دوش داشتم گله ای چند

نگفتم و چه بگویم حکایت شب مستی

تو تا حدیث نکردی مرا نگشت محقق

که چون پدید شد از نیستی لطیفه هستی

مرا تو عین زلالی ولی گذشته ز فرقی

مرا تو تازه نگاری ولی برفته ز دستی

نبود دیده سزاوار آنکه روی تو بیند

تو لطف کردی و در وی به مردمی بنشستی

ز عهد سست و دل سخت توست ناله سلمان

تو نیز خوی فرا کن دلا به سستی و سختی