غزل شمارهٔ ۳۵۱

ای میوه رسیده ز بستان کیستی

وی آیت نو آمده در شان کیستی

جانها گرفته اند تو را در میان چو شمع

جانت فدا تو شمع شبستان کیستی

هر کس به بوی وصل تو دارد دلی کباب

معلوم نیست خود که تو مهمان کیستی

جانها به غم فرو شده اندر هوای تو

باری تو خوش بر آمده جان کیستی

آن توایم ما همه بگذار آن همه

با این همه بگو که تو خود آن کیستی

سلمان مشو ز عشق پریشان و جمع باش

اول نگاه کن که پریشان کیستی