غزل شمارهٔ ۳۶۱

ای نسیم صبح بوی جانفزا می آوری

من نمی دانم که این بوی از کجا می آوری

ای نسیم از خاک کوی یار حاصل کرده ای

تا نپنداری که از باد هوا می آوری

گلبن بارآورش ما را نمی بخشید بوی

هم تو باری کز برش بویی به ما می آوری

گلستان شوق را نشو و نمایی می دهی

بلبلان بی نوا را در نوا می آوری

ناتوانی زانکه راهی بس دراز و پیچ پیچ

از سر زلف جبینم زیر پا می آوری

رفته بود از جا دل ما بازش آوردی بجای

راستی را شرط دلداری بجا می آوری

گرز روی لطف یکدم می کنی در کوی ما

وقت ما چون صبح از آن دم با صفا می آوری

قاصد سلمانی و یکدم نمی گیری قرار

روز و شب یا می بری پیغام یا می آوری