غزل شمارهٔ ۳۶۵

گراز دور الستت هست جامی باقی ای ساقی

بیا بشکن که مخمورم خمارم زان می باقی

من از عشق تو می میرم بگو کاخر چه تدبیرم

که زد مار غمم بر دل نه تریاق است و نه راقی

ز تاب لعل و آب می فکندی آتشی بر ما

تو در ما آخر این آتش چرا افکندی ای ساقی

به دردی کن دوای من که بیماران عشقت را

کند درد تو درمانی کند زهر تو تریاقی

ز شرح شوق دیدارت مقصر شد زبان من

قلم را بر تراشیدم که گوید حال مشتاقی

من از شوق تو چون پروانه می سوزم چرا یک شب

دلت بر من نمی سوزد نه آخر شمع عشاقی

تو داری طاق ابرویی که جفتش نیست در عالم

تویی آنکس که در عالم به جفت ابروان طاقی

نکو رویی و بدخویی رفیقانند و من باری

تو را چندانکه می بینم سراپا حسن اخلاقی

ز مهر روی او عمری است تا دم می زنی سلمان

به مهرش صادقی چون صبح از آن مشهور آفاقی