غزل شمارهٔ ۳۷۴

هر که از روی تواضع بنهد پیشانی

پیش روی تو زهی روی و زهی پیشانی

همه خواهند تو را تا تو کرا می خواهی

همه خوانند تو را تا تو کرا می خوانی

زان غمت یاد نیاید که منم در غم تو

زان عزیزست مرا جان که تو هم در جانی

سر مگردان ز من آخر که همه عمر عزیز

خود به پایان نتوان برد به سرگردانی

رفت در حلقه زلف تو به مویی صد دل

دل به خود رفت از آنست بدین ارزانی

ساقیا نوبت آنست که از دست خودم

بدهی جامی و از دست خودم بستانی

گفت درد دل خود می طلبم چون طلبم

که دلم با تو و من بیخودم از حیرانی

باد پایان سخن را تو سواری سلمان

آفرین بر سخنت باد که خوش می رانی