غزل شمارهٔ ۳۷۶

تو در خواب خوشی احوال بیماران چه می دانی

تو در آسایشی تیمار بیماری چه می دانی

نداری جز دل آزاری و ناز و دلبری کاری

تو غمخواری و دلجویی و دلداری چه می دانی

تو چون یک شب به سودای سر زلف پریشانش

نپیمودی درازی شب تاری چه می دانی

برو زاهد چه پرهیزی ز ناز و شیوه چشمش

بپرس این شیوه از مستان تو هشیاری چه می دانی

دلا گفتم غم خود خور که کار از دست شد بیرون

تو را غم خوردن است ای دل تو غمخواری چه می دانی