غزل شمارهٔ ۳۷۹

گفتم خیال وصلت گفتا بخواب بینی

گفتم مثال قدت گفتا در آب بینی

گفتم به خواب دیدن زلفت چگونه باشد

گفتا که خویشتن را در پیچ و تاب بینی

گفتم رخ تو بینم گفتا زهی تصور

گفتم به خواب جانا گفتا به خواب بینی

گفتم که روی خوبت بنمای تا ببینم

گفتا که در دل شب چون آفتاب بینی

گفتم خراب گشتم در دور چشم مستت

گفتا که هر چه بینی مست و خراب بینی

گفتم لب تو دیدن صد جان بهاست او را

گفتا مبصری تو در لعل ناب بینی

گفتم که روز سلمان شب شد ز تار مویت

گفتا نگر به رویم تا آفتاب بینی