شمارهٔ ۲۶۰

ترا به صحبت ما سر فرو نمی آید

ز بنده شرم چه داری بگو نمی آید

به دور حسن تو بیرون عاشقی کاری

بیازموده ام از من نکو نمی آید

دلم به روی تو هرگز نمی کند نظری

که تیر غمزه شوخت بر او نمی آید

همی خورند غمم آشنا و بیگانه

که چون به نزد تو آن ماه رو نمی آید

ترازوییست در او سنگ خویشتن داری

چنانکه جز به زرش سر فرو نمی آید

قرار داد که آیم به دیدن تو شبی

کنون قرار ز من رفت و او نمی آید

دلم وصال تو می خواهد اینچنین دولت

به صبر یافت توان و این ازو نمی آید

نبود با تو مرا عشق روزگاری ازآن

به روزگار تغیر درو نمی آید

چرا نمی کند اندیشه سیف فرغانی

که هیچ حاصل ازین گفتگو نمی آید