شمارهٔ ۳۵۵
سیف فرغانیما جان فدای آن رخ نیکوش می کنیم
در مه نظر از آرزوی روش می کنیم
بی او چنانکه عادت سوداپزان بود
هردم چو آب از آتش دل جوش می کنیم
بهر شراب شادی روز وصال او
هر شب هزار جرعه غم نوش می کنیم
گر نقره پیش آید و گر زر فتد به دست
در کار یار سیم بناگوش می کنیم
از طعن های دشمن و غم های دوستان
با او حدیث خویش فراموش می کنیم
دشمن که دست ما به دهانش نمی رسد
چندین زبان درازی او گوش می کنیم
در کوی او دویم چو سگ هر شب و به روز
بر خاک راه خفته و خاموش می کنیم
دشمن چو شب رو است چو سگ بانگ می زنیم
سگ در پی است خواب چو خرگوش می کنیم
بر یاد دوست هر شب با شاهد خیال
پا در فراش و دست در آغوش می کنیم
ما در سماع خرقه خود چون قمیص گل
پاره ز عشق سرو قباپوش می کنیم
هر روز همچو سیف ز دل های پر گهر
گنجی دفین هر شکن موش می کنیم