شمارهٔ ۳۶۲

نگارا گرد کوی تو اگر بسیار می گردم

چو بلبل صد نوا دارم که در گلزار می گردم

تو قطب دایره رویی و من در مرکز عشقت

سری بر نقطه بر یک پای چون پرگار می گردم

بدان گیسو که صد چون من سر اندر دام او دارد

رسن در گردنم افگن که بی افسار می گردم

سر میدان جان بازی ست کوی تو و اندر وی

محبان در چنین کاری و من بی کار می گردم

تو همچو گنج پنهانی و من در جست و جوی تو

درین ویرانه ها عمری ست تا چون مار می گردم

بسی گرد جهان پویان بگشتم من ترا جویان

برای چشمه حیوان سکندروار می گردم

اگرچه حد ما نبود ولی هرگز روا نبود

که تو با دیگران یاری و من بی یار می گردم

چو تو آگاهی از حالم که شب تا روز در کویت

خلایق جمله در خوابند و من بیدار می گردم

چو فرهاد از پی شیرین به حسرت سنگ می برم

به گرد خیمه لیلی چو مجنون زار می گردم

نه گاوم می کشد لکن به زیر بار اندوهت

فغان اندر جهان افگنده گردون وار می گردم

به وصل خود که جان داروست مجروحان هجرت را

جهانی را دوا کردی و من بیمار می گردم

به سان آسیا سنگم به آب چشم خود گردان

مرا تا دانه ای باقی ست در انبار می گردم

چو بلبل گل همی خواهم به سان سیف فرغانی

چو اشتر در بیابان ها نه بهر خار می گردم