ناز کن

ناز کن ناز که نازت به جهان می ارزد

بوسه ای از لب لعلت به روان می ارزد

بگشا غنچه لب را بنما بر همه کس

یک شکر خنده که با روح روان می ارزد

رخ و زلف و خط و خالت به گلستان ماند

چه گلستان که به صد باغ جنان می ارزد

ای صبوحی پس از این جای تو و میخانه

زان که خاکش به همه کون و مکان می ارزد