شمارهٔ ۱۳۰

خوبرویان شیوه حیرت شعارم کرده اند

همچو نقش پا به خود آیینه دارم کرده اند

چون قدح آغوش صد خمیازه عیش ابد

از شکست و گردش رنگ خمارم کرده اند

بشکفد گل از گلستان خیالم بعد ازین

بس که رنگ صد چمن نذر بهارم کرده اند

کسوتم شد گرچه عریانی ز قانون ازل

در بم و زیر محبت پرده دارم کرده اند

مژده پیغام وصلش داده از باد صبا

چشم حیران را به راهش انتظارم کرده اند

گرچه نومیدیست از وضع بتان با من ولی

از نگاه واپسین امیدوارم کرده اند

چون سحر یک کوکب بخت از دلم روشن نشد

تیره بختی ها چو شام از زلف یارم کرده اند

سوختم در آتش هجران و مردم از غمش

داغ ها چون لاله بر لوح مزارم کرده اند

نگذرد بر خاطرم فکر قیامت بعد ازین

تا شب هجر تو را روزشمارم کرده اند

همچو من دیگر نباشد هیچ داماد سخن

تا عروس بکر معنی در کنارم کرده اند

می برم من در سخن امروز گوی از همدما

در سمند فکر چون معنی سوارم کرده اند

طغرلا عجز کمال حضرت بیدل نگر

آنقدر هیچم که از خود شرمسارم کرده اند