این قطعه را منصف در وقت تسلیم کتاب گوید

وزیر عالم عادل ربیب دولت و دین

ایا بطوع فلک طاعت تو ورزیده

هر آنچه بسته ضمیر تو عقل نگشوده

هر آنچه دوخته رأی تو چرخ ندریده

ز بس که در شب شبهت فکنده پرتو صدق

چو صبح رأی تو بر آفتاب خندیده

میان خاک سیه زر سرخ آمده بار

ز ابر رحمت تو هر کجا که باریده

هر آرزو که بدان گشته کام جانها خوش

کف کریم تو پیش از سؤال بخشیده

هنر بعهد تو زان پس که دیده قحط کرم

میان روضه ناز و نعیم غلتیده

تویی و طبع تو کز غایت روانی او

بر آتش حسد آب حیات جوشیده

ز دستبوس تو تمکین ندیده منشی چرخ

که گاه خط و گهی خامه تو بوسیده

بذوق عقل توان یافت شوربختی آن

که او مشارع جاه تو خواست شوریده

وفاق رأی تو گر نسپرد رواست که هست

همیشه دامن ظلمت ز نور در چیده