غزل شمارهٔ ۴۷۹
ای طلعت نکوی تو نیکوتر از پری نیکو نگاه دار دلی را که می بری معشوق پرده پوشی و منظور پرده در هم پرده می گذاری و هم پرده می دری دلهای برده را همه آورده ای به دست هم دلبری به عشوه گر...
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص میکرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاعالسلطنه، تخلص خود را به نام فروغالدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
ای طلعت نکوی تو نیکوتر از پری نیکو نگاه دار دلی را که می بری معشوق پرده پوشی و منظور پرده در هم پرده می گذاری و هم پرده می دری دلهای برده را همه آورده ای به دست هم دلبری به عشوه گر...