بخش ۳۴ - پاسخ مهانش

مهانش شنید و سرافگند پیش

از اندیشه او دلش گشت ریش

پس آن گاه سر کرد بر آسمان

همی گفت کای کردگار جهان

نشاید همی گر نه زین سان کنی

که گردنکشان را هراسان کنی

نباید تو ای شاه گیتی گشای

که بندی دل اندر سپنجی سرای

اگر ده بمانیم اگر ده هزار

وگر بنده باشیم و گر شهریار

چو مرگ آید آن روزگار اندکی ست

همان بنده و شاه گیتی یکی ست

مر این کوش را آتبین پرورید

چو در بیشه چین مر او را بدید

همه سرگذشتش به پیش من است

اگرچه نه از خون و خویش من است

کنون شاه را بخشم این داستان

بسی دفتر دیگر از باستان

که من آرزو خواهم از کردگار

که بر من سر آرد کنون روزگار

که گشتم بر این کوهساران غمی