بخش ۱۴۵ - خواب دیدن آتبین

شبی شادمان خفته بد آتبین

چنان دید در خواب شاه زمین

که فرزند پیش آمدش چون سروش

سوار آن که شد کشته بر دست کوش

یکی چوب در دست او داد خشک

همان گاه شد سبز و بویا چو مشک

بکشت از بر کوه شاه آتبین

فرو برد بیخش به زیر زمین

هم اندر زمان شد درختی بلند

بگسترد از او شاخ و سایه فگند

ببالید تا سر به گردون کشید

ز گردون همانا که افزون کشید

جهان سر بسر زیر سایه گرفت

ز سبزی و از شاخ مایه گرفت

وزآن پس یکی باد نوشین دمید

از آن شاخ ها برگ بیرون کشید

پراگند گرد جهان چون چراغ

شده روشن از وی همه کوه و راغ

جهان گشت از آن روشنی شادمان

همی گفت هرکس سرآمد غمان

چو از خواب بیدار شد بامداد