بخش ۱۷۳ - گریختن کنعان از کوش و رفتن پیش ضحاک

بپژمرد کنعان که آن را بدید

که از تاب او ماهچهره کشید

بلرزید بر جای چون بید شد

ز کوش بداندیش نومید شد

شب تیره گون با سواری هزار

گریزان بشد تا در شهریار

چو نزدیک بیت المقدس رسید

خبر زو به ضحاک جادو رسید

فرستاد پیشش پذیره سپاه

به دیدار او شادمان گشت شاه

گرامی همی داشت و بنواختش

یکی مایه ور جای بنشاختش

چو یک سال و شش مه برآمد بر این

یکی نامه آمد ز دارای چین

که فرزند من بیوفایی گزید

شب تیره از ما ره اندر کشید

دلم در جداییش خرسند نیست

جز او مر مرا هیچ فرزند نیست

گر او را شهنشاه دل خوش کند

وگرنه دل من پر آتش کند

فرستاد و آن تنددل را بخواند

وزاین در فراوان سخن ها براند