بخش ۱۸۵ - آگاهی یافتن کوش از گرفتار شدن ضحّاک بر دست فریدون و گریختن کوش

بترسید طیهور و نومید شد

شب و روز لرزنده چون بید شد

سگالش همی کرد با مهتران

که او را دهد گنج و هم دختران

چو نومید شد مردم از روزگار

ببخشایدش بی گمان کردگار

همی تا ببندی میان را کمر

زمانه بگردد به رنگی دگر

همی تا برون آری انگشتری

جهان را دگرسان شود داوری

چو طیهور نومید گشت از جهان

چنین گفت با سرکشان و مهان

که من گنج ها هرچه دارم به بند

سپارم بدین دشمن پر گزند

همه دختران را فرستم بدوی

مگر روی برتابد این کینه جوی

براین بود و از غم همه شب نخفت

چو خورشید بنمود روی از نهفت

ز دریا یکی کشتی آمد برون

سه مرد دلاور به کشتی درون

ز کشتی سوی کوش بشتافتند

مر او را چو بی انجمن یافتند