بخش ۱۸۸ - در عبرت گرفتن از کارِ جهان و گریز به مدح ممدوح

چنین است کار جهان کرد کرد

گهی تندرستی بود گاه درد

گهی شادمانی و گاهی غمان

میان غم و شادیش یک زمان

غم و شادمانیش چون درگذشت

چو بادی بود کاو سبک برگذشت

چو در کارها ژرف بربنگری

دراز است با تو مرا داوری

یکی باغبان است و چندین درخت

چرا گشت سست این و آن گشت سخت

یکی چون بکشت از بنه خود به دست

یکی رست و تا سالیان گشت مست

چرا میوه آرد یکی همچو مشک

برابر یکی شاخه ها گشته خشک

براین همگنان را همی خاک و آب

یکی بینم و باد و نیز آفتاب