بخش ۱۹۶ - فرستادهٔ کارم در پیشگاه فریدون

فرستاده برداشت آن خواسته

یکی کاروانی شد آراسته

همی رفت تا شهر آمل رسید

فرود آمد و خیمه ها برکشید

فرستاده شاه شد پیش شاه

سخن راند از کارم نیکخواه

که چون من رسیدم شتابان ز کوه

شده بود طیهور دور از گروه

سرافراز کارم نشسته به جای

جوانی خردمند و پاکیزه رای

چو نام شهنشاه با نامه دید

ببوسید و شاد آفرین گسترید

سپاهش همه گوهر افشاندند

چو نام شهنشاه برخواندند

دو هفته فزونتر می تیزجوش

به یاد شهنشاه کردند نوش

بیاورد پس هرچه بودش ز گنج

فرستاد و بر دل نیامدش رنج

سواری هزار است با خواسته

یکی گنج دارند آراسته

همانا که از شهریاران پیش

ندیدند چندین فزونی به خویش