بخش ۲۲۷ - پشیمانی کوش از کشتن نگارین

جهان را چو شعر سیه چاک شد

ز می مغز بی هوش و بی باک شد

دلش آرزوی نگارین گرفت

ستایش به چشم خمارین گرفت

فراوان بخواند و بجستش بسی

نیارست گفتن مر او را کسی

سرانجام کز کارش آگاه شد

بپیچید و شادیش کوتاه شد

پشیمان شد و گریه آغاز کرد

در درد بر خویشتن باز کرد

سراسر مرا بود گفت این گناه

که گفتم ز ما آرزویی بخواه

کنون خواست پادافره من کشید

ز خون چادر سرخ بر سر کشید

بیامدش نوشان بیدار بخت

که از خاک برخیز و بر شو به تخت

سرشت آمد اندر تو این بدخوی

همی کرد نتوان که یکسو شوی

نه دوری توان از نهاد و سرشت

نه زآن کایزدت داد بر سرنوشت

ز خوبان همی جست پنهان نشان

ز شاه و دلیران و گردنکشان