حاج ملا احمد بن محمد مهدی فاضل نراقی متخلص به صفایی (زادهٔ ۱۴ جمادیالثانی سال ۱۱۸۵ یا ۱۱۸۶ ه.ق – درگذشته ۱۲۴۵ قمری) دانشمند و مجتهد شیعه، نویسنده و شاعر دورهٔ قاجار بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانهای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
در بر آن خار کن با صد نیاز گاه کردندش سلام و گه نماز قامتش کردند از پا تا به سر غرق مروارید و یاقوت و گهر خرقه پشمینه اش انداختند سندس و دیبا طرازش ساختند پس کشیدندش جنیبت زیر ران ...
طاعت بی فکر و بی یاد و حضور مرده باشد جان آن گور است گور حرف بی معنی درخت بی ثمر ابر بی باران و بحر بی گهر طاعت بی فکر میدان ای جناب آن سخنهایی که گوید مرد خواب نی از آنها مهر می خ...
زان تفکر در خود و ایام خود اندر آغاز خود و انجام خود رخنه ای اندر دل خود باز کرد دل از آن رخنه گشودن ساز کرد زان نشاطش رخنه ای دیگر گشود در گشادش رخنه هر دم می فزود تا به دل آن رخن...
یک جوانی بود در ایام پیش روزگار آورد بر روزش پریش شد تهی دست و پریشان روزگار نی به دستش بود کسبی و نه کار مایه ای نی تا از آن سودی کند آتشی نه تا از آن دودی کند نی کمانی تا شکاری ا...
آن شنیدی که سلیمان نبی خواست دستوری ز یزدان غنی تا صلای عام سلطانی کند هرچه جاندار است مهمانی کند گفت یا رب جمله را روزی ز توست فرخی و فر و فیروزی ز توست روزی و روزی خور و روز از ت...
کرد روزی را معین بعد سال داد فرمان از پی جمع نوال جن و انس و وحش و طیر و دیو و دد جمله افتادند اندر سعی و کد جمله ساعی در براری و بحار باد حمال و زمین تحویل دار پهن دشتی انتها بیگا...
آنکه هم تن داد و هم تن را روان هم به ما نان داد و هم دندان نان پس تمام حال خود را بازگفت با زن خود شمه ای از راز گفت هر دو رو از غیر حق برتافتند آنچه باید یافت آخر یافتند رخنه ای چ...
صد گلستانش شکفتن ساز کرد صدهزاران گلشنش در باز کرد آهویی را صید کرد از دشت چین ملک چینش آمد اندر آستین رخنه ای دید و نظر کرد اندرآن پس گشودش زان چمن در باغبان یک نظر کرد اول اندر ح...
هان چو مردان بشکن این محکم طلسم پای بیرون نه ز ملک جان و جسم جسم را در راه جانان خوار کن جان به خاک پای او ایثار کن بند جسم و جان ز بال و پر گشای از مضیق شش جهت بالاتر آی عالمی بنگ...
عشق باشد لیک اگر نی صد مرض در مرض هم نفس دون را صد غرض آنچه باشد صد غرض در آن نهان عشق نبود آن مرض باشد بدان عشق خوانی آن مرضها را عجب شرم کو و کو حیا و کو ادب از چه نام حق گذاری ب...
همچنانکه باقی آن داستان که من و تو داشتیم اندر میان داستان آن خلیل با وفا وان فدا کردن پسر را در منا داشتیم این قصه را اندر میان شد سحر آمد خروس اندر فغان قصه ما در میان بد ناتمام ...
بود روزی آن رسول سرفراز در درون حجره خلوتگاه راز کآمد از دربار عزت جبرییل کاروان ملک سرمد را دلیل گفت بعد از صد درود و صد سلام کای فراز قاب قوسینت مقام گویدت حق با سلام و با درود ک...
گفت پیغمبر به پیغام آورش کاین حسین و این سر و این پیکرش کاش بودی صد حسینم در جهان کردمی قربان آن سلطان جان گر حسین بن علی جان من است جان دل خوش بهر سلطان من است گفت جبریل ای شه دنی...
ای مدینه نوبت غم آمدت تا قیامت سوگ و ماتم بایدت هان و هان ای خاک یثرب خون گری خون گری زابر بهار افزون گری هرچه سنگی در برت بر سینه زن هرچه خاری جمله را بر دل شکن بعد از این در کشتز...
ای زمین کربلا دلشاد زی تا قیامت زان سبب آباد زی البشاره ای زمین کربلا کایدت مهمان سلطان الوری آسمان شو عرش شو بر خود ببال گردن دولت بکش بربند یال قبه عزت به گردون کن بلند هم بر آن ...
در رکابش خیل جانبازان همه نوجوانان و سرافرازان همه رخش دولت زیر ران راند همی از شهادت آیه ها خواند همی بامگاهی بر به بومی پا نهاد ذوالجناح آنجا ز رفتن ایستاد شه همی راند و نجنبید ا...
چون نهفت از خجلت سلطان دین چهره زرد آفتاب اندر زمین بی تحاشا خسرو روز از سریر خویشتن افکند در دریای قیر خور چو نور دین احمد شد نهان همچو کیش اهرمن شب شد عیان بیضه اسپید بیضا رخ نهف...
سر سراسیمه برآورد آفتاب چهره افروخته با اضطراب جست بیرون از نهان دیوانه وار خویش را می زد همی بر کوهسار خون فشان از هر کناره زرد روی سر برهنه بی حجاب آشفته موی مشتری عمامه از تارک ...
گفت با ایشان شه ملک بقا ای سرافرازان میدان بقا دوست گویا طور دیگر خواسته بزم دیگر بهرتان آراسته این جهان خاکست و جای خاکیان نوریان را هست علیین مکان دور را اکنون زمان دی بود فصل فر...
سوی دنیا بنگر و احوال آن وان غم و اندوه مالامال آن هم فلک پیوسته در رنج دوار هم زمین دایم ذلیل و خاکسار آتشش پیوسته در سوز و گداز باد آن در اضطراب و در حماز آب را تا خود چه باشد کا...
هان بیارید آن یکی فرزند من وان یکی نوباوه دلبند من هین بیاریدش به قربانگه برم بهر مهمانی به سوی شه برم مادرش را گر به پستان نیست شیر شیر جوشد از دم پیکان تیر پس نهاد آن طفل بر قرپو...
ای پدر هنگام رخصت دیر شد دل از این ویرانه دیرم سیر شد تا به کی بینم همالان سینه چاک آن یکی در خون و آن دیگر به خاک تا به کی بینم تو را تنها و فرد اندر این صحرا میان صد نبرد رخصتی د...
روز و شب مشغول پاس خویشتن در حذر از خویش و از فرزند و زن تخت زرینی که بینی جای اوست تخته بندی محکم اندر پای اوست دارد اندر دل هوای سیر و گشت گشت بازار و دکان و باغ و دشت لیک پایش ت...
داد خواهانش گرفته راهها راه خوابش بسته شبها آهها وان دگر در فکر جاه و منصب است روز و شب ز اندیشه در تاب و تب است دل به زیر بار غم دارد مدام جرعه آبی نمی نوشد به کام نی گوارا لقمه ا...
