محمد حسین صغیر اصفهانی زادهٔ سیزدهم ماه رجب ۱۳۱۲ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۹۰ قمری در اصفهان شاعر ایرانی است.در اثر تربیت پدرش که آقا اسدالله نام داشت و یکی از مداحان بود با اشعاری که دیگران در مدح و مصیبت «چهارده معصوم» سروده بودند آشنا گردید و در سنین هشت و نه سالگی شروع به گفتن اشعار کرد به همین دلیل صغیر تخلص گرفت.خود او در مورد تخلصش این گونه سروده است: مرا صغیر تخلص بجا بود که سه چیز مراد دارم و هستم از این تخلص شاد در اول اینکه به عهد صغارتم ایزد زبان به گفتن اشعار جانفزا بگشاد به دوم اینکه نگیرند اکابرم خُرده اگر ز خامه من نقطهای خطا افتاد به سوم اینکه چو روز حساب پیش آید مسلم است که آنجا بود صغیر آزاد از بدو تأسیس انجمن دانشکده اصفهان به سرپرستی عباسخان شیدا در سال ۱۳۳۴ق در آن انجمن شرکت کرد. از همان جوانی به کار بافندگی پرداخته و از راه کار و زحمت به امرار معاش و اداره خانواده پرداخت و استغناء و بینیازی از خلق را پیشه خود ساخت. او در اغلب انجمنهای ادبی اصفهان همچون انجمنهای مدرسه تبریزی، خاکیا، کمال، سعدی و مکتب صائب شرکت میکرد و جزو اساتید پیشکسوت و محترم این انجمنها بهشمار میرفت.به میرزا عباس پاقلعهای شیخ سلسله نعمت اللهیه اصفهان ارادت داشت و در مدح او شعر میگفت.صغیر اصفهانی سرانجام در سهشنبه اول جمادی الثّانی ۱۳۹۰ق (مطابق با مرداد ماه ۱۳۵۰ش) وفات یافت و در جوار حرم رأس الرضا در طوقچی اصفهان به خاک سپرده شد.
ماه رجب افروخت رخ این الرجبیون نک بخت خدا داده و نک طالع میمون ای ساقی گلچهره بیاور می گلگون گر لشگر دی بسته ره گلشن و هامون در خانقه اسباب طرب ساز مهیا افروخته آتش به جهان دی ز دم...
ای مایه امید دل ای رحمت خدا ای اولین تجلی حق ختم انبیا ای کنیت مقدس و اسماء اقدست بوالقاسم و محمد و محمود و مصطفا آید چو نام نامی جان پرورت بگوش در دل مقام خویش دهد خوف بر رجا بود ...
در خواب گشت صایب ظاهر بچشم جانم با طلعتی که وصفش گفتن نمیتوانم گفتم که اهل تبریز یا اهل اصفهانی خود حل این معما فرمای تا بدانم گفتا که زادگاهم هست اصفهان بتحقیق و اکنون چو گنج مدفو...
شکرلله که شده جای تو اندر دل ما بعد از این هیچ نباشد به میان حایل ما فخر ما خاک نشینان به ملایک این بس که زدی خیمه تو ای شاه در آب و گل ما هر کسی حاصلی از عمر جهان دارد و نیست جز غ...
از خلقت ما خلق که امر ازلی است مقصود خدا چهارده نور جلی است وان چار محمد دو حسن یک موسی زهرا و حسین و جعفر و چار علی است
عمرم همه صرف شد بغفلت چه کنم شد حاصل عمرم گل حسرت چه کنم من آن کف خاکم که تو گفتی یارب با این کف خاک غیررحمت چه کنم
طبیعت ای بهم آمیخته اجزا و ارکانی هویدا گشته از ماهیت اضداد امکانی بهم پیچیده رنج و راحتی امید و حرمانی عجین گردیده هجران و وصالی در دو درمانی منقش پردهی از کلک صنع حضرت باری زمینا...
هر وجودی شور عشق مرتضی در سر ندارد بهتر آن باشد که از خواب عدم سر برندارد زیب لوح آفرینش نقش نام اوست آری کلک نقاش ازل نقشی از این بهتر ندارد کرد تیغ او مسخر عالم کون و مکان را تیغ...
سخت گرانی به درختی نشست سست بدآن شاخ و بهم درشکست چونکه بدان شاخ شکست اوفتاد مرد از آن اوج به پشت اوفتاد خورد شد اندر تن وی استخوان بانگ بر آورد و خروش و فغان مرد حکیمی به وی آندم ...
دهان بسته قفس و اندر آن سخن مرغیست که پرگشوده و دارد همی سر پرواز پرد ز بام تو ناگه ببام خاطر خلق کنی چو بهر ضرورت در قفس را باز سخن چو بوم و چه بلبل شوند هر دو قبول بذوق اهل حقیقت...
هر که را بویی از آن طره پرچین آمد فارغ از مشک ختا و ختن و چین آمد آب و رنگ رخ یار است که در باغ عیان از گل و لاله و از سنبل و نسرین آمد چکنم گر نشوم کافر عشقش که مرا غمزه اش راهزن ...
شوخی به همه خلخ و فرخار نباشد کاندر بر تو با همه فر خوار نباشد از سبحه و زنار بود زلف تو مقصد در دیر و حرم غیر تو دیار نباشد چون دیده ببندم توام اندر دلی و بس چون باز کنم جز تو پدی...
کس نیست تا نشان بمن از آن دهان دهد آری ز هیچکس نتواند نشان دهد این غم کجا برم که مرا جان بلب رسید از حسرت لبی که بهر مرده جان دهد قدش به جلوه شور قیامت بپا کند چشمش خبر ز فتنه آخر ...
آینه چون جلوه گاه روی جانان می شود روی جانان ظاهر و آیینه پنهان میشود نیست شد چون آینه در حسن دلبر لاجرم هر صفات دلبری از وی نمایان میشود حسن آن معشوق را آیینه انسانست لیک از هزارا...
ز جان خویش اگر عاشقان نظر گیرند گمان مکن نظر از روی یار برگیرند مرا بکشت غم یار لیک از آن شادم که کشتگان غمش زندگی ز سر گیرند مرا ز حالت مجنون خبر دهند دو دوست روا بود که ز احوال ه...
هر آنکو سر بخاک درگه پیر مغان دارد بیمن اختر فیروزخوش بختی جوان دارد خلوص آور بپیش و جان خلاص از حول محشر کن که زر تا نیست خالص بیم روز امتحان دارد گمانم اینکه نفس مطمینی نیست جز ع...
چون بت من شانه بر زلف چلیپایی کشد دل عنانم از مسلمانی بترسایی کشد بار عشقی را که من در ناتوانی میکشم کی تواند آسمان با آن توانایی کشد حاصلش جز لغزش پا نیست اندر راه عشق آنکه هنگام ...
هر که با او آشنا شد خود ز خود بیگانه کرد یافت هر کس گنج در خود خویشرا ویرانه کرد جلوه لیلای لیلی کرد مجنون اسیر خلق پندارند حسن لیلیش دیوانه کرد نازم آن کامل نظر ساقی که اندر بزم ع...
دل سجده جز بر آن خم ابرو نمیکند زین قبله گه بجای دگر رو نمیکند اینگونه رم که چشم تو کرد از من ضعیف در صیدگه ز شیر نر آهو نمیکند ای دل وفا مخواه ز خوبان که خوبرو هرگز گل وفا بجهان ب...
زلف از شانه بروی چو قمر میریزد یا که بر برگ سمن سنبل تر میریزد هر دلی کی هدف ناوک نازش گردد غمزه اش خون دل اهل نظر میریزد گر نقاب افکند از روی جود آنزهره جبین حسن او آبروی شمس و قم...
اگر به جرم محبت کنند پوست مرا نمی رود بدر از سر هوای دوست مرا رضای دوست گزیدم بخود چو دانستم که هرچه دوست پسندد همان نکوست مرا بخواب خوش همه شب مهر و ماه می بینم ز بسکه در نظر آن ی...
هرکس ز محبان شهنشاه ولی است ز اصحاب یمین به حکم برهان جلیست باشد علی و یمین مطابق به عدد اصحاب یمین محقق اصحاب علیست
گر غرق گناه است ز سر تا قدمم با چون تو کریمی از گنه نیست غمم هر چیز به مستحق آن چیز رسد من عاصی و مستحق ترا بر کرمم
همچو جام جمت ار آینه رخشان گردد صد سکندر بدرت حاجب و دربان گردد تونه این آب و گلی بلکه همه جان و دلی آندو چون محو شود ایندو نمایان گردد گنج در خانه نهان داری وز آن بیخبری شود آن گن...
