رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۰۱

ای عود بهشت فعل بیدی تا کی وی ابر امید ناامیدی تا کی کردی بر من کبود رخ زرد آخر ای سرخ سیاه گر سپیدی تا کی

رباعی شمارهٔ ۴۰۲

بیداد تو بر جان سنایی تا کی وین باختن عشق ریایی تا کی از هر چه مرا بود ببردی همه پاک آخر بنگویی این دغایی تا کی

رباعی شمارهٔ ۴۰۳

گر دنیا را به خاشه ای داشتمی همچون دگران قماشه ای داشتمی لولی گویی مرا وگر لولیمی کبکی و سگی و لاشه ای داشتمی

رباعی شمارهٔ ۴۰۴

می خور که ظریفان جهان را دردی برگرد بناگوش ز می بینی خوی تا کی گویی توبه شکستم هی هی صد توبه شکستم به که یک کوزه می

رباعی شمارهٔ ۴۰۵