باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان

شمارهٔ ۱

آن ماه که از کنار شد بیرونم در ماتم او کنار شد پر خونم دوشش دیدم به خواب در خفته به خاک گفتم چونی گفت چه گویم چونم

شمارهٔ ۱۰

دی بر سر خاک دلبری با دل ریش میباریدم خون جگر بر رخ خویش آواز آمد که چند گریی بر ما بر خویش گری که کار داری در پیش

شمارهٔ ۱۱

ای ماه زمین به برج افلاک شدی یا رب که چه پاک آمدی و پاک شدی ناخورده در آتش جوانی آبی چون باد درآمدی و برخاک شدی

شمارهٔ ۱۲

ای پشت بداده رفته هم روز نخست برخیز که این گریه ابر از غم تست تا ابر بهار خاک پای تو بشست بر خاک تو سبزه همچو خط تو برست

شمارهٔ ۱۳