غزل شمارهٔ ۳۷۰
من از کمال شوق ندانم که این تویی تو از غرور حسن ندانی که این منم گو برکنند دیده ام از ناخن عتاب گر دیده از شمایل خوب تو برکنم بگذشتم از بهشت برین آستین فشان تا خاک آستان تو کردند م...
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص میکرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاعالسلطنه، تخلص خود را به نام فروغالدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
من از کمال شوق ندانم که این تویی تو از غرور حسن ندانی که این منم گو برکنند دیده ام از ناخن عتاب گر دیده از شمایل خوب تو برکنم بگذشتم از بهشت برین آستین فشان تا خاک آستان تو کردند م...