۱۳۹ شعر از جلال الدین محمد مولوی
یک فقیهی ژنده ها در چیده بود در عمامه خویش در پیچیده بود تا شود زفت و نماید آن عظیم چون در آید سوی محفل در حطیم ژنده ها از جامه ها پیراسته ظاهرا دستار از آن آراسته ظاهر دستار چون ح
گفت بنمودم دغل لیکن ترا از نصیحت باز گفتم ماجرا هم چنین دنیا اگر چه خوش شکفت بانگ زد هم بی وفایی خویش گفت اندرین کون و فساد ای اوستاد آن دغل کون و نصیحت آن فساد کون می گوید بیا من
زانک هر کره پی مادر رود تا بدان جنسیتش پیدا شود آدمی را شیر از سینه رسد شیر خر از نیم زیرینه رسد عدل قسامست و قسمت کردنیست این عجب که جبر نی و ظلم نیست جبر بودی کی پشیمانی بدی ظلم
گفت موسی سحر هم حیران کنیست چون کنم کین خلق را تمییز نیست گفت حق تمییز را پیدا کنم عقل بی تمییز را بینا کنم گرچه چون دریا برآوردند کف موسیا تو غالب آیی لا تخف بود اندر عهد خود سحر
