رباعیات

رباعی شمارهٔ ۵۴

گفتم شب وصل و روز تعطیل آمد کان شوخ دوان دوان به تعجیل آمد گفتم که نمی نهی رخی بر رخ من گفتا برو ابلهی مکن پیل آمد

رباعی شمارهٔ ۵۵

وقت گل و روز شادمانی آمد آن شد که به سرما نتوانی آمد رفت آنکه دلت به مهر ما گرم نبود سرما شد و وقت مهربانی آمد

رباعی شمارهٔ ۵۶

در چشم من آمد آن سهی سرو بلند بربود دلم ز دست و در پای افکند این دیده شوخ می برد دل به کمند خواهی که به کس دل ندهی دیده ببند

رباعی شمارهٔ ۵۷

در خرقه توبه آمدم روزی چند چشمم به دهان واعظ و گوش به پند ناگاه بدیدم آن سهی سرو بلند وز یاد برفتم سخن دانشمند

رباعی شمارهٔ ۵۸