عطار نیشابوری

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.

بخش‌های دیوان عطار نیشابوری

عطار۱ اسرارنامه اشترنامه۳۰ الهی نامه بلبل نامه۳۸ بیان الارشاد۳۶ بی‏سرنامه۷ تذکرة الأولیاء۹۶ جوهرالذات خسرونامه

عطار نیشابوری

بخش‌های دیوان عطار نیشابوری

اشعار عطار نیشابوری

حکایت مرد بت پرستی که بت را خطاب میکرد و خدا خطابش را لبیک گفت

حکایت مرد توبه شکن

حکایت مردی غازی و مردی کافر که مهلت نماز به یکدیگر دادند

حکایت مردی که از نبی اجازهٔ نماز بر مصلایی گرفت

حکایت مردی که خری به عاریت گرفت و آنرا گرگ درید

حکایت مردی که در کوه چین سنگ شد

حکایت مردی که صورت افلاک بر تختهٔ خاک میکشید

حکایت مردی که پس از مرگ حقه‌ای زر او بازمانده بود

حکایت مردی که پسر جوانش به چاه افتاد

حکایت مردی که گشایش میخواست و جواب رابعه به او

حکایت مردی گران جان که در بیابان به درویشی رسید

حکایت مرگ ققنس

حکایت مریدی که از شیخ خواست تا نکته‌ای بگوید

حکایت مستی که مست دیگر را بر مستی ملامت میکرد

حکایت مسعود و کودک ماهیگیر

حکایت مفلسی که عاشق ایاز شد و گفتگوی او با محمود

حکایت مفلسی که عاشق شاه مصر شد

حکایت مفلسی که عاشق پسر پادشاه شد و بدین گناه او را محکوم به مرگ کردند

حکایت موسی و قارون

حکایت مگسی که به کندو رفت و دست و پایش در عسل ماند

حکایت نومریدی که زر از شیخ خود پنهان می‌داشت

حکایت پادشاه هندوان که اسیر محمود گشت و مسلمان شد

حکایت پادشاهی که بسیار صاحب جمال بود

حکایت پادشاهی که سیب بر سر غلام خود می‌گذاشت و آن را نشانه می‌گرفت